کردهای ایران مسائلی مشابه مسائل سایر اقوام عمدتا سنی مذهب و مرزنشین کشور دارند لیکن از جهاتی این مساله ویژه تر و شاید حادتر است. کردهای غرب کشور از شافعی مذهبان محب اهل البیت و دوستدار فرهنگ ملی ایران اند که در طول سالها بی توجهی به مسائلی دچار گشته اند که دو خاستگاه اساسی فرهنگی و سیاسی دارند و شرح جزئی تر آنان -بدون ذکر اولویت - بدین قرارند :

* تبعیض در سپردن مسوولیت ها: مسوولیتهای خصوصا کلان، احتمالا به دلیل مذهبشان، عمدتا به افراد غیربومی سپرده شده است و این خود، عامل بی اعتمادی به حاکمیت و احساس تبعیض گشته است.  

* تفاوت در مذهب: سنی بودن اکثریت کردها عامل برخوردهای متفاوت مسوولان در طول سالهای متمادی بوده که در کردها به مقایسه خود با اقوام دیگر لیکن شیعه، منجر شده و شعار وحدت را عملا نفی کرد.

* تبعیض در توزیع امکانات: بدلایل مذکور امکانات نیز متناسب با رشد سایر شهرهای مشابه اختصاص نیافته اند و در طول دولتهای قبل این کم توجهی نمایان گشته است.

* فعالیت گروههای ضدانقلاب: تحرک و حضور جدی عوامل گروهکهایی چون حزب دموکرات، کموله و پ ک ک و... در طول سالیان در بخش قابل توجهی از بدنه اکراد اثر منفی گذارده است.

* حس استقلال طلبی: به هر دلیل بخشی از اکراد همه کشورها و از جمله ایران شعار استقلال طلبی سر داده اند که خود عامل مقابله حکومتها با آنان شده است.

* تاکید جدی بر قومیت: تاکید و توجه بیش از اندازه بر قومیت کرد و مشخصه های آن میراثی تاریخی است که سطح مطالبات و توقعات را به سویی نامطلوب کشانده است.

* اختلاف با ترکها: کشتارهای چندباره در طول تاریخ و ... میان ترک و کرد چنان حسی را ایجاد کرده که هنوز ریشه ای قوی و نمایان دارد.

* ناامنی های مداوم: از دیرباز و خصوصا پس از انقلاب مناطق کردنشین کشور محمل اغتشاشات و ناامنی های فراوان بوده اند که هنوز هم کمابیش وجود دارند و به اضطراب عمومی دامن می زنند.

* عدم کارایی ماموستاها: روحانیون سنی مذهب کرد یا همان ماموستاها عمدتا از نگرشهایی سنتی و غیرعقل گرایانه برخوردارند که خود عامل تضعیف نقش مذهب در میان اکراد گشته است.

* فعالیت گسترده ماهواره ها: گسترش روزافزون شبکه های تلویزیونی و رادیویی اکراد ضد نظام به ایجاد نگرشهای منفی و گسترش فساد دامن زده است.

* گسترش قاچاق شراب: قاچاق عمدتا شراب و مواد مخدر پدیده ای رایج است که با ریشه مخالفت با نظام و تضعیف دینداری به مصرف اکراد نیز منجر شده و خود عامل بسیاری مسائل است.

* تضعیف اصل دینداری: به دلایل مذکور و... اینک اصل دینداری و باور به دین در منطقه رواج می یابد تا جایی که به رشد گروههای شیطان پرست، خصوصا در نسلهای جدید، انجامیده و این خطری بزرگ محسوب میشود.

* گسترش سلفی گری: در کنار آن تفریط آنان که دیندار می مانند عمدتا جذب مبلغین سلفی و وهابی می شوند و به نیروهایی ضدشیعه تبدیل می گردند.

* غلبه نگاه امنیتی در منطقه: مسائل موجود دست به دست هم داده تا در حدی افراطی نگرش و فضای امنیتی در مناطق کردنشین گسترش یابد و نگرشهای فرهنگی و اصلاحی تضعیف گردد.

* ایجاد علاقمندی به غرب: ایجاد علاقمندی به غرب و آمریکا بر خلاف ملتهای منطقه، عامل خطرناکی خصوصا در برحه های حساس خواهد بود.

* کمبود نیروی معتدل طرفدار نظام: عدم توجه مسوولان و فقدان بستر مناسب باعث شده تا نیروهای کرد انقلابی در حد کمی وجود داشته باشند و عده موجود نیز ناامید یا بلااستفاده بمانند.