مخاطرات عرصه اينترنت براي بچههاي مذهبي چيست؟! شايد يكي از آنها فرصتسوزي و هدر دادن عمر پاي فضاهاي وقتگيري مثل چت، فرندفيد، تويتر، فيس بوك و... كه ساعتها وقت را – عمدتا و نه هميشه- به امور غيرضروري ميگذرانند باشد اما در اين مجال، از موضوع «حدود روابط مجازي مشروع» سخن ميرود. موضوعي كه متاسفانه دامنگير خيلي از بچه مذهبيها شده است!
مساله ارتباط با نامحرم از موضوعاتي است كه در مباحث فقهي و اخلاقي ما بدان توجه ويژه شده است. بعضا توصيههايي ديدهايم و در سيره بزرگان رفتارهايي را مشاهده كردهايم كه براي نسل جديد قابل فهم نيست اما آنكه شخصيت زنان را ميشناسد، ميداند كه خداوند، انسان را بهتر از خودش ميشناسد و از اين گذشته به دنبال رشد حداكثري و ارتقاء معنوي است و نه دينداري روزمره، به احتياطاتي از اين دست پايبند ميماند كه مثلا زن تا لازم نيست با نامحرم سخن نگويد، حتي الامكان صداي او شنيده نشود و شوخي نداشته باشد، جلسات مختلط برگزار نشوند و... كه ملاك اين مباحث به تعبير فقهي«قصد ريبه» و به تعبير عاميانه«لرزش دل» است!
اما مساله اينجاست كه آيا اين لرزش و قصد كه شايد خفيف هم باشد، هميشه قابل درك است و بعبارتي آيا در پس حجب و توجيهات مختلف به درستي احساس ميشود؟! اگر اينطور است راز پرهيزهاي پيشگيرانه چيست؟ جان، به تدريج، تسخير نفس ميگردد و گرچه قبح منكر در اولين دفعات ارتكاب، براي مومن، هراس انگيز و شديد است اما كمكم رنگ ميبازد و در پس توجيهات نفس گم ميشود! خصوصا در قبال مسالهاي چون ارتباط با جنس مخالف كه كنترل آن سخت است و زمينههاي غريزي و طبيعي، عطش آن را تشديد مينمايند.
چه بسيارند مذهبيهايي كه اينك، به راحتي! و سادگي! با نامحرم روابط كلامي مجازي نامشروعي دارند كه شايد در حضور، هرگز تصور آن را نيز نكنند و اين يعني مكايد شيطان پيچيده و خطرناك است! چه رسد كه اين ارتباط به ديدارهاي جمعي و فردي حضوري منجر شود و ... يادمان نرود كه هيچ گاه راه ورود گناه به دل يك فرد مذهبي، راهي جز خود توجيهات مذهبي و موجه الوجهه نيست! توجيهاتي مانند ضرورت هدايت نسل جديد و ارتقاء فكري مخاطبان، عدم وجود مبلغان زبردست خانم، حضور در جلسات معنوي براي جبران، بحث كردن درباره موضوعات ديني و اعتقادي و نه مسائل شخصي...! فنعوذ بالله من وساوس الشيطان و مكايده!