آنگاه كه ميداني تو نيز مانند مردمان حجاز و كوفه و مدينه امامي داري و اينك، ميلاد امام حي زمانه توست، حسي متفاوت و انگيزهاي ديگرگونه مييابي! علامه بزرگوار، آيت الله جوادي آملي به زيبايي، سخني را در باب حضرتش بيان فرموده كه بر خلاف عادت معمول كتبشان در اين كتاب، به زباني ساده، منتشر شده است. آنچه ميآيد صرفا گزيدههايي از اين اثر نوراني است.
* آنكه امامش را نشناسد منتظر نخواهد بود و منتظر مصلح واقعي نبودن، نشانه حيات جاهلانه است.
* قرآن، تجلي كتاب تدويني خدا و انسان كامل معصوم تجلي كتاب تكويني اوست ... لذا همانطور كه با نزول قرآن شب قدر رخ ميدهد با ميلاد ايشان نيز شب قدر رخ ميدهد.
* امام عصر وارث همه كمالات گذشتگان و وارث زمين است.
* ابر، ديدگاني را كه از زمين به خورشيد مينگرند را محجوب ميسازد نه چشمهايي را كه از فراز ابرها نظارهگر اويند.
* احكام فراوان اسلامي، يقينا نيازمند متولي و مجري است وگرنه امور زندگي شيعيان در عصر غيبت دچار ركود بلكه تعطيل خواهد شد.
* مشتاقان صاحب معرفت بيشتر وجهه همت خود را مصروف داشتهاند تا پيشتر از آنكه شاهد ايشان باشند مشهود ايشان گردند.
* عابدان و زاهداني كه پيوند با جهاد و شهادت و مبارزه ندارند خواسته يا نخواسته دوستدار امام غائب اند نه امام قائم!
* مشخص نبودن زمان ظهور، خود عامل ايجاد نوعي آمادگي دائم شده و مسبب رشد و پويايي گشته است.
* معناي حقيقي انتظار، تحصيل شرايط حضور و ظهور ولي عصر «عج» است و هر كه در اين مسير مجاهده نكند انتظارش به حقيقت انتظار موصوف نميشود.
* تعالي سطح فرهنگ، تعقل و فهم عمومي، نخستين زمينه لازم جهت ادراك پيام انسان كامل و ظهور ولي مطلق خداست واين مهم از گرانمايهترين وظايف منتظران آن حضرت است.