خدا رحمت كند مرحورم آسيد علي آقاي سيبويه را كه اينك در حرم خانوم فاطمه معصومه «س» مدفون است و سالها امام جماعت حرم حضرت اباالفضل«ع» بوده است. يكي دو بار به هيئتمان در مشهد آمده بود. به شدت به سيد ها اجر مي نهاد. دست نوجوانان سيد را هم ميبوسيد و به سن و جايگاه خودش نگاه نميكرد. دلداده خانوم فاطمه زهرا«س» بود. سالها پيش در مراسم شب شهادت حضرت حديثي را خواند كه هنوز در گوشم مانده است.
«قال فاطمه الزهرا: من اصعد الی الله خالص عبادته اهبط الله الیه افضل مصلحته»
ميگفت اگر مي خواهيد كارتان درست بشود و بهترين چيز برايتان پيش بيايد، اخلاصتان را درست كنيد! كاش معرفت فهم و ديدن اين مساله را داشتم و آن را چشيده بودم. زندگيهاي روزمره، نه زمان تفكري – افضل عبادات و احمزها!- و نه خلوتي و نه تدبر در قرآني برايمان باقي نگذاشته است! آنقدر محو بازي خدمت و نجات انقلاب شدهايم كه اين اصل منطقي از يادمان رفته است:
ذات نايافته از هستي بخش/كي تواند شود هستي بخش؟
همچنين ببينيد: دست خدا را حس مي كرديم / ده ثانيه جلوتر از شهادت